Dag 6: Anza Borrego
Als je met een natuurliefhebber en woestijnfan op vakantie gaat dan ontkom je er niet aan om een tochtje te maken naar Anza Borrego. Gelukkig voor mij wil Thijs ook wel mee.
Anza Borrego ligt op twee uur rijden van San Diego. Ook hier zullen de foto’s slechts een fractie weergeven van hoe het er daar uitzag.
Hoe dichter we bij Anza Borrego komen, hoe meer de wegen er uit zien alsof ze elk moment verzwolgen kunnen worden door de aanwezige natuur. Helaas is het een beetje bewolkt, maar het humeur is goed, dus die wolkjes trekken vast nog weg.
Om 12 uur pakken we nog een rust en smeermomentje op een groene rotonde voor we in de Carlee’s bar een kop koffie en een lekkere lunch halen.
Van buiten ziet het er niet spectaculair uit, maar van binnen…
Het duurt even voor je gewend bent aan het donker. De barman knikt en lacht vriendelijk. “You gentlemen take a seat wherever you like”
De bar is een optelsom van alle clichébars die je kent uit Amerikaanse desertsettingfilms.
Aan je rechterhand luxe leren zithoeken waarvan het leer met grote knopen is vastgezet. Boven de bar die in het midden van de zaak staat een bonte verzameling lampekappen tussen de langzaam ronddraaiende ventilatoren.
Hoge draaikrukken rondom de bar waarvan er een bezet is door een oude man die af en toe zijn diepe basstem smeert met de whiskey die voor hem staat.
Het enige wat je uit deze tijdloze setting haalt is de TV achterin de zaak die op SwinefluNN staat afgestemd.
De locals schuiven in en uit en onze barman voorziet de toeristen van hikingtips en ratelslangtips. “They are there. Just don’t go looking for them.”
Thijs gaat als veggie voor de veggieburger and Koolslaw en ik kies voor de meatballsoup en tonijnsandwich.
Dit ongeplande onderdeel van onze trip blijkt een waardevol extraatje te zijn.
Na een kort bezoek aan de liquorstore voor water en de desert informationshop rijden we de woestijn in waar we na een kwartier Stinky alleen achter laten voor een hike van twee uur naar een calcietmijn.
Als echte monniken missen we het hoogtepunt en zien de daadwerkelijke mijnschacht niet.
Wat een ongelooflijke rust, warmte en wijdsheid.
Bij terugkomst was Jelle al begonnen aan de heerlijkste pasta die Thijs, Henk en ik hier in Amerika tot nu toe gegeten hebben. Daarna was het tijd voor een spelletje Devilbunny wat Henk uiteraard weer won, maar niet veel later was het serieous business toen de Reinens de winningstreak een halt toe riepen.
Allereerst won Schapie met ‘Wollie Bollie’ en vervolgens greep Mattijs zijn chance tijdens een potje Yahtzee.
